TELEVISIE< RADIO< KRANT

Katarina Vermeulen sterk in persoonlijke liedjes

Door René de Cocq . zondag 20 december 2009 | 14:41

RECENSIE - Zo de ouden zongen, piepen de jongen, of: de appel valt niet ver van de boom. Dat een kind een talent van haar of zijn ouder(s) erft, dat komt nog wel eens voor. De geschiedenis geeft verscheidene voorbeelden: de familie Mozart, de familie Bach, de familie Wainwright, de familie Lennon. Maar dat geluk valt lang niet iedereen ten deel, anders kenden we wel veel meer voorbeelden.

Singer/songwriter Katarina Vermeulen kan wel met enige trots verwijzen naar haar afkomst. Ze is de dochter van Bram Vermeulen, ooit de helft van het legendarische cabaretduo Neerlands Hoop, en in zijn eentje zo’n beetje de godfather van heel veel Nederpop – zonder zijn liedjes en zijn stem en zijn zangstijl zou het De Dijk en The Scene en heel veel andere groepen toch aardig ontbroken hebben aan inspiratie.

Katarina refereert in haar bio overigens wel aan Bram, maar heeft zelf een andere weg gekozen dan haar vader. Ze schrijft en zingt in het Engels, en zoekt haar idioom in bestaande muzikale stromingen als rock, blues, folk en country. In Deventer liet ze zaterdag horen waartoe dat alles leidt, in een concert dat vooral was gewijd aan de liedjes van haar tweede CD ‘Sex & amp; Money’ (2008).

Gevoelvol ondersteund door bassist Ralph Brink en gitarist Alan McLachlan maakte ze indruk in vaak mooie, oorspronkelijke en persoonlijke liedjes, afwisselend poëtisch, ironisch en scherp. Haar stem is wendbaar en warm, ze heeft een groot bereik, en een glanzende techniek die ze niet aanwendt voor modieuze soulloopjes maar inzet voor expressie.

Ze is wel vergeleken met Norah Jones en Bonnie Raitt, maar ik had zelf ook een associatie met Sandy Denny en (soms, even) Christine McVie. Sterk hoogtepunt: het solo gezongen ‘I miss you’, een ode aan haar vroeg overleden vader, en ook wel even zijn stijl van toetsenspel op de Fender hanteert.